خدمات اجتماعی

طبق برنامه نظارتی از قبل تعیین شده‌ی رییس عمومی دفتر آرسو، و تیم همراه آن که متشکل از هیئت از دفتر مرکزی آرسو، مسئول دفتر ولایتی غور و هم چنان هیئات از ریاست معارف غور از صنوف تحت پوشش این موسسه در مرکز و ولسوالی های غور، این بار در یک سفر دو روزه از صنوف ولسوالی دولینه باز دید و نظارت نمودند.

در این سفر هریک محمدگل یزدان‌پناه مسئول عمومی محافظت اطفال، عبدالقدیر غوری مسئول عمومی منابع بشری، محمدنصیر توکلی مسئول دفتر ولایتی غور، مولوی عبدالغفور بشارت آمر انکشاف مسلکی ریاست معارف ولایت غور و محمدرضا صدر اکبری مسئول پروژه تعلیمات محلی در ولسوالی دولینه، ایشان را همراهی می‌کردند.
هیئات بازدید کننده‌ی صنوف تعلیمات محلی درولسوالی دولینه، از چگونگی پیش رفت صنوف، مواد آموزشی، روند پیش رفت دروس شاگردان وسطح سویه شاگردان ابراز خشنودی نمودند وبرتلاش بیشتر اساتید تاکید کردند.
رئیس عمومی موسسه آرسودرجریان این بازدید ضمن تاکید برای استادان صنوف محلی مبنی بر توجه وتلاش بیشتر برای تدریس ویادگیری شاگردان، برای کارمندان موسسه آرسو درولسوالی دولینه نیز هدایت داد تا برنظارت جدی از صنوف و راهنمای بیشتر برای معلمین تلاش نمایند.
در جریان این بازدید، از معلمان پرتلاش و متعهد و شاگردان ممتاز با اهدای جوایز و تقدیر نامه قدردانی کردند.
در این بازدید، والدین و شاگردان این صنوف ـ که بیشترشان در صنف‌های چهارم و پنجم مصروف آموزش بودند، خواهان تداوم این برنامه شدند و از روند و پیشرفت درسی شاگردان ابراز خرسندی کردند.
رئیس موسسه آرسو وتیم همراه شان درادامه نظارت از صنوف ولسوالی دولینه با مقام محلی این ولسوالی نیز دیدار و گفت‌وگو کردند. آقای غفوری به منظور پیش برد بهتر برنامه تعلیمات محلی از مسئولین ولسوالی وآمریت معارف آن ولسوالی خوهان همکاری شد.

مسئولین ولسوالی نیز تعهد سپردند که برای دسترسی بهتر اطفال به درس وتعلیم بویژه برنامه تعلیمات محلی از هیچ نوع همکاری دریغ نخواهند کرد.
موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد( RRSWO) دربخش های تعلیم وتربیه، صحت، زراعت وخدمات اجتماعی درافغانستان فعالیت دارد که اکنون درولایت غور برای بیش تراز 9 هزار طفل ذکور واناث که از تعلیم بازمانده اند، خدمات تعلیمی را انجام میدهد.

دفتر ولایتی آرسو در ولایت غور، محفلی را جهت تقدیر از تعدادی اساتید و شاگردان برتر صنوف تعلیمات محلی مربوط این نهاد، به مناسبت آغاز سال تعلیمی ۱۴۰۴ برگزار کرده است.

این محفل به تاریخ ۳/۱/۱۴۰۴ هـ.ش، با حضور نماینده ریاست معارف و آمرین برنامه‌ها، نمایندگان دفاتر محترم یونیسف و سی آر اس، نمایندگان موسسات تطبیق کننده سی بی ای، والدین اطفال و اعضای جامعه و تعدادی از معلمین و شاگردان همراه بود.

هدف از برگزاری این محفل تشویق اساتید و شاگردانی است که در آموزش و پرورش بیشتر تلاش کرده‌اند و نیز ایجاد انگیزه برای بقیه اساتید و شاگردان می‌باشد.

همچنان تعدادی از شوراهای صنوف تعلیمات محلی، دفتر آرسو را به خاطر انجام فعالیت‌های خوب تعلیمی و فراهم نمودن زمینه تعلیم و تربیه برای اطفال محروم ولایت غور، با اهدای تقدیرنامه‌ها، مورد تقدیر قرار دادند.

موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، همه ساله این محافل را در ولسوالی‌های مربوطه خویش برگزار می‌نماید. این محافل جهت ستایش از کارکردهای موفق و موثر، مفید بوده و انگیزه بیشتر را برای اساتید و شاگردان ایجا می‌کند.

همچنان، جهت سهیم ساختن جامعه و مردم با جریان‌های تعلیم و تربیه و جلب حمایت آنها موثر بوده است.

موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، پروژه‌های تعلیم و تربیه را در ۷ ولسوالی ولایت غور با ظرفیت ۳۵۲ صنف با حمایت دفاتر محترم یونیسف (۲۹۵ صنف) و سی آر اس (۵۷ صنف)، تطبیق می‌کند و زمینه آموزش را برای ۹۸۶۸ شاگرد (۴۹۴۵ دختر و ۴۹۲۳ پسر) فراهم کرده است.

هفت سال قبل دردامنه کوهای روستای ” سرقل نَدَک” ازاهالی وابسته به ولسوالی میرامور ولایت دایکندی؛ جای که تنها مردمانش نورخورشید را با دیگران مساویانه دریافت می‌کنند، دیده به جهان گشود.
زهرا که اکنون هفت سال دارد، از همان آوان طفولیت با نقص اعضا مواجه بود، دست ها وپاهایش توان حرکت را نداشتند، تکلیف که روزگاربسیاری هارا به تاریکی مبدل کرده است.
زهرا در ابتدا قادر به هیچ کار نبود اما با تلاش والدین درحالی‌که فقر وتنگ دستی دامن‌گیر شان بود، درمان شده واکنون به سختی می‌تواند راه برود ودستانش قادر به نوشتن استند. اما والدین زهرا بویژه مادرکلانش گویا به فرشته‌ی برای رسانیدن زهرا به رویاهایش مبدل شده است.
مادرکلان زهرا؛ پیرزنِ با کمرخمیده و چهره خسته که خودش نیاز به دستگیری دارد، اما همه روزه سنگینی زهرا را سه کیلومتر حمل کرده وبه مکتب که یک سال قبل از طرف موسسه “رفاه اجتماعی راه رهنورد” به همکاری مالی صندوق کودکان ملل متحد، در روستای شان ایجاد شده است، می‌رساند.
داستان زهرا زمان جلب توجه کرد که “غلام یحی اکبری” کارمند موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، هنگام نظارت از صنوف محلی متوجه استعداد، پای‌بندی، همکاری والدین وآرزوهای بلند زهرا شد وآن‌را درقالب یک متن منتشرکرد.
پس ازنشر نوشته آقای اکبری، آمریت معارف ولسوالی میرامور به پاس همکاری های والدینش در امریادگیری وی، استعداد وعلاقه مندی زهرا به مکتب؛ به محل رفته واز نزدیک اورا تقدیر وتشویش کردند.
اما زهرا، دختری که حالا خواندن ونوشتن را می‌داند به نماد ازتوانای والگوی برای هم‌‌ نوعانش تبدیل شده است، درکلپ ویدیویی ضمن تقاضای کمک برای صحت یاب شدنش، می‌گوید: آرزودارد تا درآینده داکتر شود و وسیله نجات به نیاز مندان که مانند خودش درانتظار کمک هستند باشد.
موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد (RRSWO) درجون سال 2022 به حمایت مالی صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) فعالیت های خویش را دربخش تعلیم وتربیه در سرتاسر ولایت دایکندی؛ برای اطفال که به دلایل مختلف از مکاتب دولتی بازمانده بودند، آغاز نمود واکنون برای حدود ده هزار تن به شمول طبقه ذکور واناث زمینه آموزش را مساعد نموده است.

Zahra: Overcoming Obstacles to Achieve Her Dreams pic.twitter.com/eV4sWoVvP7

— RRSWO (@Rrswo2023) May 27, 2023

مطمئنا مهاجرت و آوارگی مفهوم ناخوشایندی است که ریشه در فقر ، ناامنی و مشکلات اجتماعی دارد. جامعه‌ی خالی از سکنه‌ی آدم‌ها و چهاردیواری‌های متروکه بیانگر بحران اجتماعی و جمعیتی در یک جامعه است. در جریان نظارت دور سوم که از صنوف محلی در ولسوالی کیتی داشتیم، دریافتیم خیلی از مردم دست به کوچیدن و بی‌جاشدگی زده‌اند. در همین فاصله‌ی زمانی ۲۰ روز، ۱۰ تن از شاگردان ما درس و مشق، استاد، تخته، تباشیز و از همه مهمتر امید و آرزوهای شان راترک گفتند. با هزاران بیمِ از دست دادن رویاهای‌شان و امیدِ یافتنٍ یک لقمه نان همراه با خانواده‌های شان راهی ایران شدند. معلم آنها سفره‌ی دلش را با دنیایی از بغض و افسوس برای ما باز کرد. گفت کاش شاگردان لایق نمی‌بود و برای آنها آنهمه وقت صرف نمی‌کردم. همینطور که قصه می‌کرد، در چشمانش اشک حلقه زده‌بود؛ همچون دریای که از رسیدنٍ طوفان و صاعقه سرمی‌کشد و به صخره می‌کوبد. آن لحظه چقدر برای ما غم‌انگیز بود. حس می‌کردیم درین شرایط و وضعیت همچون ماهیگیری می‌مانیم که تورٍ ماهیگیری اش را از دست داده و به خیلی ماهیان خیره مانده است. هیچ کار نتوانیم جز سرهم کردن کلمات و جملات برای قصه‌ی ملالت‌بار و اندوهناک!
معلم برای ما گفت «شاید دو تا شاگرد دیگه هم برود.» آنها گردن کج کرده بودند؛ چهره‌های شان آشفته و نگران. سمیه بیشتر بُهت‌زده بود. گمان می‌کردم چیزی را پنهان می‌کند و یا هم در گلویش گیر مانده توانِ بیرون دادن و گفتن ندارد. پرسیدم: سمیه جان دوست داری صنف، معلم و ما را تنها بگذاری؟ با تُن صدای لرزان گفت: « اری استاد مجبوروم با خانه‌گیون خو‌ بوروم.» از حواشی رفتار و گفتارش فهمیده می‌شد که تمایل به رفتن ندارد اما جبر زمان و روزگار قرار است او را همچون تیرِ رها شده از چله‌ی کمان بسوی تاریکی و ندانم‌ها بفرستد. یقینا از آینده‌اش نه او میدانس و نه ما. تنها کار می‌توانستیم، نخواستیم دیگر از سمیه سوال کنیم و اندوهِ آوارگی را بر هم‌صنفانش ببخشیم.