سراج الدین غفوری رئیس عمومی موسسهء رفاه اجتماعی راه رهنورد درجلسه که با کارمندان ولایت میدان وردک در دفتر ولایتی این ولایت داشت؛ آغاز مرحله سروی پروژه تعلیمی را تبریک گفته وتاکید بر سروی دقیق ولسوالی ها و مناطق این ولایت کرد.

رئیس عمومی راه رهنورد که مرحله سروی را یک مرحله مهم وارزنده خواند، یاد آور شد که دراین مرحله میتوانیم مناطق که اطفال شان از درس وتعلیم محروم بوده اند را تشخیص داده وفعالیت های تعلیمی را با هماهنگی ادارات مربوطه دولتی، درآن آغازنمائیم.

درهیمن حال سید الرحمن سلام‌زی رئیس دفتر ولایتی میدان وردک، ازسروی دقیق وتلاش های شان درقسمت تشخیص مناطق نیازمند اطمینان داد وافزود که برای تمام همکاران ساحوی دراین مورد هدایت های جدی داده شده است.

قرار است موسسهء “رفاه اجتماعی راه رهنورد” هزاران طفل که به دلایل مختلف از درس وتعلیم درولایت میدان وردک دورمانده اند، به همکاری مالی یونیسف تحت پوشش قرارداده وبرای آنها زمینه آموزش را فراهم نماید.

سراج الدین غفوری رئیس اجرایی موسسهء رفاه اجتماعی راه رهنورد جهت نظارت و بررسی از چگونگی تطبیق پروژه تعلیمات محلی ولایت دایکندی به این ولایت سفر نمود.

آقای غفوری که دراین سفر حیدرخیرخواه مسئول عمومی نظارت وارزیابی این موسسهء نیز وی را همراهی میکرد، هدف از سفرخویش را؛ حصول اطمینان از تطبیق درست پروگرام، بررسی چگونگی وضعیت صنوف CBE در این ولایت، رفع چالش های مدیریتی موجود و بهبود کیفیت پروگرام تعلیمی عنوان نمود.

رئیس عمومی موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد دراین سفرش نخست با مسئولین دفتر ولایتی ومسئولین ولسوالی ها؛ دیدار نمود.

این جلسه که درصالون کنفرانس های دفتر ولایتی موسسه برگزارگردید، آقای غفوری پس از شنیدن گزارش ها، فعالیت ها، دست آوردها وپیشنهادهای مسئول ولایتی و مسئولین ولسوالی ها، ازکار کرد وتلاش های رهبری موسسه رفاه اجتماعی در ولایت دایکندی ودست آوردهای یک ساله شان وهم چنان موفقیت همکاران ولایتی درتطبیق پروژه تعلیمات محلی، ابراز خوش بینی نموده واین موفقیت را گام بزرگ درعرصه تعلیم وتربیه بویژه درمناطق محروم ولایت دایکندی دانست.

رئیس اجرائی موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد که دست آورد یک ساله کارمندان ولایتی را حاصل تلاش و فداکاری های خالصانه شان عنوان کرد، تاکید نمود که برای دستیابی به نتائیج موثر؛ نیازاست تا همکاران ما به این تلاش های شان ادامه دهند.

آقای غفوری هم چنان از همکاران ولایت خواست تا به منظور نتائیج خوب تر وموثریت بیشتر پروژه، صمیمیت وهماهنگی بهترداشته باشند واز هرنوع عملکرد که سبب متفرق شدن وپاشیده گی تیم میشود خود داری نمایند.

رئیس عمومی موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، دراین سفرش هم چنان با مسئولین دفتر ساحوی یونیسف نیزدیدار کرد واز همکاری های شان جهت تطبیق هرچه بهتر پروژه تعلیمات محلی قدردانی نمود وبرتداوم این همکاری های تاکید کرد.

دراین دیدار مسئولین دفتر ساحوی یونیسف نیز از روند تطبیق پروگرام ابراز خوشبینی نمودند وآن را موثرترین پروژه درآن ولایت عنوان کردند.

درهمین حال رئیس اجرائی موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد به منظور هماهنگی بهتر جهت تطبیق برنامه تعلیمات محلی؛ با مسئولین ریاست معارف ولایت دایکندی نیز دیدار وگفتگو کرد.

آقای غفوری دراین دیدارضمن سپاسگزاری از همکاری های همیشگی  ریاست معارف در تطبیق پروگرام تعلیمات محلی ولایت دایکندی، پروگرام تعلیمات محلی را یک پروژه ملی و مشترک بین موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، یونیسف و وزارت معارف دانسته، ابراز داشتند که موفقیت در تطبیق این پروگرام نیازمند هماهنگی و همکاری های های دوامدار ریاست معارف میباشد.

درهمین حال مفتی رحمت الله مدثر رئیس معارف ولایت دایکندی، حضور رهبری موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد را درولایت دایکندی ابراز خرسندی نموده، ابراز داشتند که پروگرام تعلیمات محلی در دایکندی یکی از محدود پروگرام های است که تا الحال با توجه به تمام مشکلات موجود جغرافیایی و طبیعی در دراین ولایت به این خوبی تطبیق گردیده است که بگفته وی این یک نمونه عالی بوده است که فراتر از معیارات آن تطبیق گردیده .

ریاست معارف ولایت دایکندی هم چنان خواهان تداوم برنامه تعلیمات محلی وافزایش صنوف در این ولایت شدند.

دراخیر رهبری موسسه راه رهنورد، شماری از صنوف محلی در مرکز وبرخی از ولسوالی ها دیدن نمود واساتید که از خود شایسته گی درامرتعلیم وتربیه اطفال نشان داده بودند وهم چنان شاگردان ممتاز، تقدیر نمودند.

برنامه تعلیمات محلی به حمایت مالی صندوق کودکان سازمان ملل متحد؛ از یک سال به این سو درولایت دایکندی جریان دارد که مسئولیت تطبیق آن را موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد به عهده دارد ودراین برنامه هزاران طفل ذکور واناث مصروف فراگیری درس وتعلیم هستند.

زندگی ایلاقی مردم سیرک، تداعی کننده محرومیت و عقب‌ماندگی آنها از سواد ودرس است.
کار و درآمد این مردم به مالداری خلاصه می‌شود. قسم که مردها مصروف شبانی رمه‌ها شان هستند و زن‌ها درگیر دوشیدن گوسفندان و کارهای خانه، فرزندان آنان نیز به این پیشه خو گرفته و عادت کرده‌اند.
در بین نزدیک به 200 نفر جمعیت، فقط یک نفر توانسته است تحصیلات دانشگاهی را تا مقطع لیسانس به انجام برساند.
اگر با یک مرد این قریه از ارزش سواد بگویم برایش اتلاف وقت خواهد بود، در عین حال که اگر سر قیمت یک گوسپند چانه بزنیم زمانی زیاد خواهیم داشت. یقینا دلیل عدم آگاهی مردم این روستا، دورافتادگی و محرومیت از خدمات دولتی بوده است.

اما درین فرصت پیش‌آمده که تمامی اطفال بازمانده از مکتب در سنین 10 الی 15 سال این قریه توانسته شامل برنامه تعلیمات محلی گردد؛ نگرش مردم نسبت به اهمیت سواد چندبرابر تغییر نموده اند. شاگردان صنف تسریعی سیرک بعد 7 ماه با کلمات ابتدایی و جمله‌سازی رابطه‌ی خوبی برقرار نموده اند. تعداد از آنها خاطرات شان‌را می‌نویسند و یاهم در فعالیت‌های صنفی تصاویری را به نمایش می‌گذارند که اگر فرصت آموزش نمی‌داشت، یقینا روایاتِ ناشنیده و ناگفته در اذهان آنها تا آخر عمر ناشناخته باقی می‌ماندند.
در خاطرنگاشت‌های شاگردان این صنف، متونِ عمیق و ارزشمندی به نگارش رفته که خوانش و دیدن آنها همچون کشف کتیبه‌های تاریخی می‌ماند.
در بین این آثار، فوزیه نوشته: «ام روز من از مکتب که آمدم به چوپانی رفتم و از چوپانی که آمدم به خانه غذایم را خوردم چادری گیرافی میدوزم بعد از خانه دوباره به چوپانی رفتم و چوپانی که آمدم به خانه پدرم گفت دخترم کتاب خود را بخوان.» در پشتِ پنهانِ دو سطر خاطره فوزیه، میتوان محرومیتِ یک دختر دهاتی و در عین حال علاقه شدیدش را به درس و تحصیل یافت.
شبانی می‌کند، با سوزن و ساند در «گراف» می‌دوزد و مشق‌هایش را می‌نویسد؛ شهامتِ یک زن. در برگه‌ی دیگر طاهر نوشته: «من گفتم فردا بروم مکتب فیکر کردم به مکتب رفتن من چه فایده دارد گفتم واه مکتب جای که هر انسان برود هنرمند می‌شود با خود زمزمه کردم فرزند هنر باش فرزند پدر نباش هرجا که است از هنرمندی کاری بدست می آید… فرزند هنر زنده کند نام پدر.» این پیام‌ها حامل انگیزه و امید است. وقتی می‌بینیم کودکانِ که در اولین فرصتِ آشنایی با کلمات، آن‌ها را در اتفاقات روزمرگی شان به‌کار می‌برند، اوجِ عظمتِ دانش به تصویر می‌رود.

بیایید کودکان را در مسیر دانایی یاری برسانیم و برای فردای آنها همت گماریم

Employee of (RRSWO): Ali Eshraq (Teacher Trainer)

کارمندان آرسو درهرنقطهء دایکندی؛ به هدف آموزش بهتر ومحو بی‌سوادی!

ازآنجان که یکی ازاهداف آموزش وپرورش یادگیری ویاد دهی است، شک نیست که این دو میتواند با نظارت دقیق ومداوم وراهنمائی اصولی آموزش وپرورش بدست بیاید.
به همین منظور وتشویق بیشتر مردم به درس وتعلیم، کارمندان ساحوی موسسه آرسو(RRSWO) بدون وقفه ودریک پلان وسیستم منظم؛ درتمام نقاط ولایت دایکندی به نظارت دوام دار ازصنوف محلی که از سوی این موسسه ایجاد شده است، ادامه میدهند.
کارمندان موسسه آرسو با هماهنگی ریاست معارف ولایت دایکندی، دور هفتم نظارتی را که چند روز قبل در ده ولسوالی دایکندی به شمول نیلی مرکز این ولایت آغاز نمودند، به زودی به پایان میرسانند.
دراین دوره های نظارتی؛ از حضور شاگردان درصنف، رعایت حفظ الصحه، مکان مناسب برای تدریس، چگونگی سیستم تدریس توسط اساتید، مشاهده تقسیم اوقات وپلان درسی، مدیریت وتنظیم صنوف، علاقه مندی شاگردان، نقش والدین درهمکاری به پیش برد صنوف، حاضری استادان و شاگردان، تغییرات بوجود آمده نسبت به دور اول نظارت، بررسی کتاب حاضری، ترقی تعلیم و اسناد اداری صنف، یادداشت مشکلات موجوده وسایر موضوعات که در بهبود تدریس نقش دارند نظارت صورت میگیرد وهم چنان رهنمائی های لازم به منظور بهبود تدیریس ویادگیری از سوی تیچرترینران برای اساتید ارایه میگردد.
موسسه آرسو متعهد با ارایه خدمات آموزشی با کیفیت برای اطفال محروم ازسواد، درتمام نقاط ولایت دایکندی است که برای رسیدن به این هدف«آموزش وپرورش» باآنکه ازهیچ تلاش دریغ نمیکند بلکه برای رسیدن به آن؛ از تمام منابع بشری وامکانات آموزشی که دردست دارد استفاده خواهد کرد.

هفت سال قبل دردامنه کوهای روستای ” سرقل نَدَک” ازاهالی وابسته به ولسوالی میرامور ولایت دایکندی؛ جای که تنها مردمانش نورخورشید را با دیگران مساویانه دریافت می‌کنند، دیده به جهان گشود.
زهرا که اکنون هفت سال دارد، از همان آوان طفولیت با نقص اعضا مواجه بود، دست ها وپاهایش توان حرکت را نداشتند، تکلیف که روزگاربسیاری هارا به تاریکی مبدل کرده است.
زهرا در ابتدا قادر به هیچ کار نبود اما با تلاش والدین درحالی‌که فقر وتنگ دستی دامن‌گیر شان بود، درمان شده واکنون به سختی می‌تواند راه برود ودستانش قادر به نوشتن استند. اما والدین زهرا بویژه مادرکلانش گویا به فرشته‌ی برای رسانیدن زهرا به رویاهایش مبدل شده است.
مادرکلان زهرا؛ پیرزنِ با کمرخمیده و چهره خسته که خودش نیاز به دستگیری دارد، اما همه روزه سنگینی زهرا را سه کیلومتر حمل کرده وبه مکتب که یک سال قبل از طرف موسسه “رفاه اجتماعی راه رهنورد” به همکاری مالی صندوق کودکان ملل متحد، در روستای شان ایجاد شده است، می‌رساند.
داستان زهرا زمان جلب توجه کرد که “غلام یحی اکبری” کارمند موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد، هنگام نظارت از صنوف محلی متوجه استعداد، پای‌بندی، همکاری والدین وآرزوهای بلند زهرا شد وآن‌را درقالب یک متن منتشرکرد.
پس ازنشر نوشته آقای اکبری، آمریت معارف ولسوالی میرامور به پاس همکاری های والدینش در امریادگیری وی، استعداد وعلاقه مندی زهرا به مکتب؛ به محل رفته واز نزدیک اورا تقدیر وتشویش کردند.
اما زهرا، دختری که حالا خواندن ونوشتن را می‌داند به نماد ازتوانای والگوی برای هم‌‌ نوعانش تبدیل شده است، درکلپ ویدیویی ضمن تقاضای کمک برای صحت یاب شدنش، می‌گوید: آرزودارد تا درآینده داکتر شود و وسیله نجات به نیاز مندان که مانند خودش درانتظار کمک هستند باشد.
موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد (RRSWO) درجون سال 2022 به حمایت مالی صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) فعالیت های خویش را دربخش تعلیم وتربیه در سرتاسر ولایت دایکندی؛ برای اطفال که به دلایل مختلف از مکاتب دولتی بازمانده بودند، آغاز نمود واکنون برای حدود ده هزار تن به شمول طبقه ذکور واناث زمینه آموزش را مساعد نموده است.

Zahra: Overcoming Obstacles to Achieve Her Dreams pic.twitter.com/eV4sWoVvP7

— RRSWO (@Rrswo2023) May 27, 2023

طوری که مبرهن است اطفال به عنوان آسیب پذیرترین قشر جامعه انسانی با خطرات جدی مواجه اند؛ آنان نخستین کسانی هستند که در معرض هجوم مستقیم انواع ناگواری‌ها، فشارها و مشکلات ناشی از زندگی بزرگ‌ترها قرار می‌گیرند و آن را تحمل می‌کنند درحالیکه یک جامعه زمانی میتواند رشد و بالندگی داشته باشد که اطفال آن که نقش اساسی در اعمار جامعه دارند بعنوان آینده سازان، مورد توجه ویژه‌ای قرار گیرند. از اینرو، ایجاب مینماید تا برنامه های منظم، جامع، وسیع و قابل تطبیق جهت بهبود زندگی اطفال در همه عرصه ها و بخصوص در بخش های تعلیمی و تربیتی و حمایت جسمی، اخلاقی، معنوی و رفاه اجتماعی آنها ایجاد گردد. تطبیق این برنامه های می‌تواند پاسخی به چالش تحقق حقوق اطفال باشد.
دوران طفولیت در رشد و پرورش اطفال تاثیر بسزایی دارد، در واقع پايه و اساس رشد جسمي، ذهني، عاطفي و اجتماعي كودكان در اين سال‌ها شكل مي‌گيرد. از اين رو توجه به اين دوران از راه وضع قوانين مناسب براي كودكان و تلاش در راه بهتر كردن زندگي آنان، امري ضروري است.
تردیدی نیست که هیچ مکتب و آئینی به اندازه دین مبین اسلام به رعایت حقوق اطفال توجه نکرده و سفارش های لازم انجام نداده است و اگر ما بتوانیم دستورات دین مقدس اسلام را در باره اطفال در زندگی روزمره خویش عملی کنیم بدون تردید در فاصله اندکی به یک جامعه مترقی، شکوفا و بالنده مبدل میشویم.
دین مقدس اسلام بیشترین مسولیت در قبال اطفال را بر دوش والدین نهاده که به آن «حق الوَلَدِ عَلَی الوالِد» میگویند؛ چرا كه کودک، برکت خانه و نعمت و حسنه‌ای است که خداوند به پدر و مادر ارزانی کرده است و باید قدر و جایگاه آن را باید بدانیم و به وظایف خود در برخورد با این نعمت الهی به صورت شایسته و احسن عمل کنیم.
بهمین ترتیب در کنوانسیون بین الملی حقوق طفل، بیشترین مسئولیت در رعایت حقوق طفل بر دوش والدین نهاده شده است، چنان که در ماده 18، کشورهای طرف کنوانسیون متعهد شده اند: «بیشترین تلاش خود را برای تضمین به رسمیت شناختن این اصل که پدر و مادر کودک، مسئولیت مشترکی در زمینه رشد و پیشرفت کودک دارند، به عمل آورند. والدین یا قیم قانونی، مسئولیت عمده را در رشد و پیشرفت کودک به عهده دارند و اساسی ترین مسئله آنان، (حفظ) منافع عالیه کودک است.»
موسسه رفاه اجتماعی راه رهنورد(RRSWO) مصمم است از شیوه های گوناگون به منظورﻣﺤﺎﻓﻈﺖ از اطفال در ﺑﺮاﺑﺮ ﺑﯽ ﺗﻮﺟﻬﯽ، ﺳﻮءاﺳﺘﻔﺎدﻩ، ﺑﺪرﻓﺘﺎرﯼ و ﺑﻬﺮﻩ ﮐﺸﯽ استفاده نموده و راهکارهای مناسب و موثری جهت تقویه و عملی ساختن سیستم محافظت اطفال ارائه نماید تا یک محیط کاملاً امن و مصئون برای اطفال در تمام مراحل و سطوح جامعه بوجود آید.

مطمئنا مهاجرت و آوارگی مفهوم ناخوشایندی است که ریشه در فقر ، ناامنی و مشکلات اجتماعی دارد. جامعه‌ی خالی از سکنه‌ی آدم‌ها و چهاردیواری‌های متروکه بیانگر بحران اجتماعی و جمعیتی در یک جامعه است. در جریان نظارت دور سوم که از صنوف محلی در ولسوالی کیتی داشتیم، دریافتیم خیلی از مردم دست به کوچیدن و بی‌جاشدگی زده‌اند. در همین فاصله‌ی زمانی ۲۰ روز، ۱۰ تن از شاگردان ما درس و مشق، استاد، تخته، تباشیز و از همه مهمتر امید و آرزوهای شان راترک گفتند. با هزاران بیمِ از دست دادن رویاهای‌شان و امیدِ یافتنٍ یک لقمه نان همراه با خانواده‌های شان راهی ایران شدند. معلم آنها سفره‌ی دلش را با دنیایی از بغض و افسوس برای ما باز کرد. گفت کاش شاگردان لایق نمی‌بود و برای آنها آنهمه وقت صرف نمی‌کردم. همینطور که قصه می‌کرد، در چشمانش اشک حلقه زده‌بود؛ همچون دریای که از رسیدنٍ طوفان و صاعقه سرمی‌کشد و به صخره می‌کوبد. آن لحظه چقدر برای ما غم‌انگیز بود. حس می‌کردیم درین شرایط و وضعیت همچون ماهیگیری می‌مانیم که تورٍ ماهیگیری اش را از دست داده و به خیلی ماهیان خیره مانده است. هیچ کار نتوانیم جز سرهم کردن کلمات و جملات برای قصه‌ی ملالت‌بار و اندوهناک!
معلم برای ما گفت «شاید دو تا شاگرد دیگه هم برود.» آنها گردن کج کرده بودند؛ چهره‌های شان آشفته و نگران. سمیه بیشتر بُهت‌زده بود. گمان می‌کردم چیزی را پنهان می‌کند و یا هم در گلویش گیر مانده توانِ بیرون دادن و گفتن ندارد. پرسیدم: سمیه جان دوست داری صنف، معلم و ما را تنها بگذاری؟ با تُن صدای لرزان گفت: « اری استاد مجبوروم با خانه‌گیون خو‌ بوروم.» از حواشی رفتار و گفتارش فهمیده می‌شد که تمایل به رفتن ندارد اما جبر زمان و روزگار قرار است او را همچون تیرِ رها شده از چله‌ی کمان بسوی تاریکی و ندانم‌ها بفرستد. یقینا از آینده‌اش نه او میدانس و نه ما. تنها کار می‌توانستیم، نخواستیم دیگر از سمیه سوال کنیم و اندوهِ آوارگی را بر هم‌صنفانش ببخشیم.

هنوز ارزیابی مان در صنف هجدیِ ولسوالی نیلی یا مرکز باقی مانده بود که دست های بی‌رمق‌و نازک فرشته‌ی نُه‌ ساله و صفیه‌ی هفت ساله به قصد پیشی گرفتن از بقیه صنفی های شان بلند و پایین می‌شد. و در بین سرو صدای ۳۲ صنفی دیگر شان صدای این ها به درستی شنیده نمی‌شد، نه تنها صدای این هردو بلکه صدای همه. هردو در ردیف آخر صنف پهلوی هم بودند و بی‌صبرانه منتظر نوبتِ تصادفی‌ِ بودند که شاید برای شان برسد یا نه، همه علاقه‌مند پاسخ به سوال های ما بودند و لب‌خند بر لبان شان موج می‌زد. هر شاگرد بعد از دادن پاسخ درست با کف‌زدن های بقیه صنفی هایش تشویق می‌شد و این امر باعث تقلای بیشتر آنها به نوبت گرفتن می‌شد. وقت کم بود و ما هم عجله داشتیم، باید چند صنف دیگر را نیز نظارت می‌کردیم، بدین ملحوظ نمی‌شد از تک‌تک شاگردان ارزیابی داشته باشیم. حدود یک‌و‌نیم ساعت را در این صنف به نظارت و ارزیابی از شاگردان پرداختیم. این مدت خیلی زود گذشت و هنوز دست های برای نوبت گرفتن بلند بود. با شاگردان و استاد قصد خداحافظی داشتیم. یکی از شاگردان گفت: ساعت تفریح است. ‌و این حرف را بقیه صنفی هایش تایید کردند و استاد نیز برای آنها اجازه تفریح داد.
بعد از بیرون شدن آنها، ما نیز قصد ترک کردن صنف کردیم، روبه‌روی صنف همه شاگردان مصروف سرگرمی بودند جز فرشته و صفیه که با نگاه معصومانه خود ما را تعقیب می‌کردند و حرکات نامنظم لب‌های کوچک شان بیان‌گر این بود که حرفی برای گفتن دارند و اجازه می‌خواهند.

گفتم: شاگردا بگویید چی گپ دارید چرا شما بازی نمی‌کنید؟
هردو‌ به یک صدا پاسخ دادند: استاد! ما ترانه می‌خوانیم.
– آفرین! چرا داخل صنف نخواندید؟
– استاد ما را بلند نکردید.
– اهمم، خوب، اینجا می‌خوانید یا داخل صنف؟
– همینجا می‌خوانیم استاد.
– باشه، بخوانید. از شما ویدیو هم می‌گیرم تا به شاگرد های صنف های دیگه نشان بتم.
– باشه استاد.
هردو هماهنگ با یک صدا ترانه را شروع کردند. از حق که نگذریم لهجه کودکانه شان را دقیق نمی‌فهمیدم تا اینکه رسیدند به” سرزمین من، خسته، خسته از جفایی سرزمین من ”. اینجا دیگر نمی‌شد‌ آدم چیزی را نفهمد، صدای گیرا، نگاه و حسِ کودکانه به این چند کلمه  قوت و صلابت خاصی بخشیده بود. حتا این کودکان معصوم می‌دانند که: سرزمین من، خسته خسته از جفایه سرزمین من.! بعد از دوبار تکرار جمله‌ی: “سرزمین من…” ترانه‌ی شان را ختم کردند. و خواستم این ترانه را با شما نیز شریک کنم.

نویسنده: سمیع الله وهاج